راه اندازی CDN

 برای خرید سرویس CDN ابتدا بسته مورد نظر را از وب سایت افرانت انتخاب و با وارد کردن نام دامنه مورد نظر بسته فعال و لینک پنل CDN در اختیار ما قرار می گیرد.

با ورود به پنل CDN از شما درخواست می‌کند که nameserver‌های خود را تغییر دهید. برای این کار به سرویسی که از آن دامنه را تهیه کردید مراجعه کنید و در آن به دنبال dns setting , domain management و ... بگردید و در آن nameserver‌های گفته شده را جای گذاری کنید.

بعد از اینکه nameserver‌های مورد نظر را تغییر دادید، وارد قسمت مدیریت توزیع محتوای خود یا همان داشبورد می‌شوید. با این قسمت مواجه خواهید شد که شامل بخش‌های مختلف داشبورد می‌باشد. در ادامه گزینه های مختلف را باهم بررسی می کنیم. در قسمت نمای کلی، اطلاعاتی کلی از وضعیت درخواست‌ها و بازدید‌ها و این دسته موارد را به ما نشان می‌دهد.

اگر بر روی گزینه تجزیه و تحلیل کلیک کنید شامل دو بخش ترافیک و عملکرد می‌باشد. ترافیک شامل حجم‌های مصرفی داخلی یا کش می‌باشد که در شکل مشاهده می‌کنید. هرگونه تغییرات حجمی دیتا صورت بگیرد، شما از این قسمت شاهد آن خواهید بود و همینطور در قسمت عملکرد هم یک سری اطلاعات کلی راجع به سرویس خود خواهید داشت.

قسمت بعد یعنی رکورد‌های dns مهم ترین بخش تنظیمات سرویس شما می‌باشد. در اینجا هنگامی‌که بر روی ایجاد رکورد کلیک کنید با عکس زیر مواجه خواهید شد.

بر روی "نوع" که کلیک کنید، انواع رکورد‌های dns را مشاهده خواهید کرد که مهم ترین آن رکورد A می‌باشد. در اینجا توضیحی مختصر راجع به هر رکورد خواهیم داد:

·         A (Address) Record

o        متناظر با هر دامنه یک آدرس IP قرار می گیرد. یعنی در اینجا تنظیم می‌کنید که دامنه شما بر روی چه ip ای قرار گیرد و با وارد کردن دامنه، شما به آن ip هدایت خواهد شد .

o        برای تست آن کافی است بعد از تنظیم کردن رکورد A داخل ترمینال خود پینگ دامنه خود را بگیرید و در پاسخ اگر ip تنظیم شده را به شما برگرداند یعنی به درستی رکورد A ثبت شده است .

·         AAAA (IPv6 Address) Record

تفاوتی که AAAA با رکورد A دارد این است که ipv6 را شامل می‌شود اما رکورد A فقط شامل ipv4 می‌باشد .

متناظر با هر دامنه یک آدرس IPv6 است. به عنوان مثال

 example.com IN AAAA 2001:db8::1

·         CNAME) RECORD)

رکورد CNAME یک نوع از تنظیمات DNS است که به شما اجازه می‌دهد یک نام دامنه را به یک نام دامنه دیگر متصل کنید. به عبارت دیگر، CNAME به شما اجازه می‌دهد یک نام دامنه را به نام دامنه دیگری هدایت کنید، مثلاً به جای اینکه کاربران به یک آدرس طولانی دسترسی پیدا کنند، می‌توانید آن را به یک آدرس کوتاه‌تر و قابل حفظ تغییر دهید.

فرض کنید شما یک وبسایت به نام "example.com" دارید و می‌خواهید بخشی از وبسایت خود را به یک آدرس دیگر هدایت کنید، مثلاً "subdomain.example.net". برای این کار، می‌توانید یک رکورد CNAME در تنظیمات DNS وبسایت "example.com" ایجاد کنید که به "subdomain.example.net" اشاره کند. حالا هرکسی وارد "subdomain.example.com" شود، به طور اتوماتیک به "subdomain.example.net" هدایت می‌شود.

·         MX) RECORD)

رکورد MX یک نوع تنظیمات DNS است که برای ارسال ایمیل استفاده می‌شود. وقتی شما یک ایمیل ارسال می‌کنید، این رکورد مشخص می‌کند که ایمیل باید به کدام سرورها (سرورهای ایمیل) ارسال شود. به عبارت دیگر، رکورد MX مانند "آدرس پستی" برای ایمیل‌ها است. این رکورد مشخص می‌کند که سرورهایی که مسئولیت دریافت ایمیل‌های یک دامنه را دارند، کجا هستند.

فرض کنید شما یک دامنه به نام "mybusiness.com" دارید و می‌خواهید که ایمیل‌هایی که به "info@mybusiness.com" ارسال می‌شوند، به سرورهای ایمیل خاصی هدایت شود. برای این کار، شما یک رکورد MX در تنظیمات DNS دامنه "mybusiness.com" ایجاد می‌کنید که به آدرس سرورهای ایمیل اشاره می‌کند. به عنوان مثال:

دامنه: mybusiness.com

رکورد MX:

آدرس: mail.mybusiness.com

اولویت: 10

در اینجا، "mail.mybusiness.com" آدرس سروری است که مسئول دریافت ایمیل‌های "info@mybusiness.com" است. اولویت نیز نشان می‌دهد که این سرور در اولویت ارسال ایمیل برای این دامنه قرار دارد. وقتی کسی یک ایمیل به "info@mybusiness.com" ارسال می‌کند، سیستم DNS با استفاده از رکورد MX، این ایمیل را به سرور "mail.mybusiness.com" هدایت می‌کند تا دریافت و پردازش شود.

یک نکته مهم، اولویت در رکورد MX نشان‌دهنده‌ اولویت ارسال ایمیل برای یک دامنه است. وقتی چندین رکورد MX برای یک دامنه تعریف می‌شود، اولویت کمترین عدد اولویت مشخص شده در رکوردها است. سیستم ارسال ایمیل ابتدا به رکوردی با کمترین اولویت می‌رود و اگر ارتباط با آن سرور ایمیل موفقیت‌آمیز نبود، به رکورد دیگر با اولویت بالاتر می‌رود.

SRV) RECORD)

رکورد SRV در DNS برای مشخص کردن سرویس‌های خاصی در دامنه استفاده می‌شود. این رکورد شامل اطلاعاتی مانند نوع سرویس، پورت، نام دامنه و وزن است. معمولاً برای سرویس‌هایی مثل VoIP (صوت از طریق اینترنت) یا پروتکل‌های دیگر استفاده می‌شود. به عبارت دیگر، این رکورد مکان و نحوه دسترسی به سرویس را در دامنه مشخص می‌کند. به عنوان مثال، می‌تواند مشخص کند که سرویس چت در دامنه "example.com" روی پورت 5000 و با وزن مشخصی قرار دارد.

پورت (Port)

این قسمت نشان می‌دهد که سرویس مورد نظر بر روی کدام پورت ارائه می‌شود. برای مثال، پورت‌های استاندارد برای سرویس‌های خاص وجود دارد، مثلاً HTTP معمولاً روی پورت 80 و HTTPS روی پورت 443 ارائه می‌شوند.

پروتکل (Protocol):

نشان‌دهنده نوع پروتکلی است که سرویس از آن استفاده می‌کند. مثلاً TCP یا UDP برای بسیاری از سرویس‌ها استفاده می‌شوند.

وزن (Weight):

این مقدار نشان دهنده ارتباط نسبی برای انتخاب بین چندین رکورد با همان اولویت و پورت است. رکوردهای با وزن بالاتر احتمالاً به میزبان‌های مختلفی اشاره می‌کنند و سیستم بر اساس وزن، احتمال انتخاب هرکدام را مشخص می‌کند.

اولویت (Priority):

در صورتی که چندین رکورد SRV با پورت و پروتکل یکسان وجود داشته باشد، اولویت نشان می‌دهد که کدام رکورد اولویت بیشتری دارد و اولویت کمترین عدد به معنای بیشترین اولویت است.

برای تنظیم این مقادیر، باید مقادیر مربوطه را در رکورد SRV مشخص کنید. به طور مثال:

پورت: 5000

پروتکل: TCP

وزن: 5

اولویت: 10

این مقادیر نشان می‌دهند که سرویس مورد نظر بر روی پورت 5000 و با استفاده از پروتکل TCP ارائه شده، و در بین چندین رکورد SRV با همان اولویت و پورت، رکوردی با وزن 5 دارای اولویت بیشتری برای انتخاب است.

TXT) RECORD)

رکورد TXT در DNS به صورت یک متن یا مجموعه‌ای از متن‌ها برای یک دامنه استفاده می‌شود. این رکورد معمولاً برای ذخیره‌سازی اطلاعات متنی مربوط به یک دامنه استفاده می‌شود، مثل:

SPF Records: برای تأیید اینکه کدام سرورها مجاز به ارسال ایمیل از طرف یک دامنه هستند.

DKIM Records: برای احراز هویت ایمیل‌های ارسالی و جلوگیری از تقلب در امضای ایمیل.

DMARC Records: برای تعیین نحوه مدیریت ایمیل‌های ارسالی و دریافتی و ایجاد سیاست‌های امنیتی برای یک دامنه.

این رکوردها معمولاً برای تأیید و احراز هویت اطلاعات مربوط به دامنه‌ها (برای ایمیل یا تنظیمات وبسایت) استفاده می‌شوند. با قرار دادن متن‌های مختلف در یک رکورد TXT، می‌توانید اطلاعات متنی را برای استفاده‌های مختلف در DNS ذخیره کنید.

برای مثال، بیایید فرض کنیم که شما می‌خواهید یک رکورد TXT برای SPF برای دامنه‌ی "mybusiness.com" تعریف کنید تا مشخص کنید کدام سرورها مجاز به ارسال ایمیل از این دامنه هستند .

در این حالت، ممکن است یک رکورد TXT مانند زیر را به عنوان قسمتی از تنظیمات DNS برای "mybusiness.com" تعریف کنید:

Type: TXT

Name: mybusiness.com

Text: "v=spf1 mx include:_spf.google.com ~all"

این مثال نشان می‌دهد که تنظیمات SPF برای دامنه "mybusiness.com" به سرورهای MX (Mail Exchange) و همچنین به اطلاعات موجود در "_spf.google.com" اشاره می‌کند. "~all" نیز یک استفاده از SPF است که به معنی "نقطه انتهایی نرمال" است و به معنای این است که ارسال‌هایی که با این دامنه انجام می‌شوند و متناسب با این تنظیمات نیستند، به عنوان ارسال نامطلوب (SoftFail) در نظر گرفته می‌شوند.

PTR) RECORD)

رکورد PTR در واقع به شما امکان می‌دهد که با استفاده از یک آدرس IP، نام دامنه مرتبط با آن آدرس IP را بدانید. این مفهوم به عنوان "ترجمه‌ی معکوس" معروف است.

وقتی که می‌فهمید یک سرور یا دستگاه خاصی چه آدرس IP را دارد، اما نمی‌دانید که آن آدرس IP به چه دامنه‌ای متصل است، از رکورد PTR استفاده می‌کنید تا برعکس، با دانستن آدرس IP، نام دامنه مرتبط را بیابید.

به طور مثال، اگر آدرس IP 192.0.2.1 به نام دامنه "example.com" متصل باشد، رکورد PTR متناظر با آن اینگونه خواهد بود:

آدرس IP: 192.0.2.1

رکورد PTR: 1.2.0.192.in-addr.arpa                                                

به طور عملی، وقتی شما یک جستجوی ترجمه‌ی معکوس برای یک آدرس IP انجام می‌دهید، ممکن است سرورهای DNS با استفاده از رکورد PTR به شما این اطلاعات را بدهند که آدرس IP مورد نظر با چه نام دامنه‌ای متصل است.

در قسمت بعد شاهد HTTP هستیم .

در اینجا همان‌طور که مشاهده می‌کنید بخش‌های مختلفی وجود دارد که تعداد روزها اعتبار گواهی ssl شمارا نشان می‌دهد و می‌توانید گواهی دیگری هم درخواست کنید که ssl کاربر می‌باشد . در بخش پایین تر شاهد نوع ارتباط cdn خود با سرور اصلی هم هستید که می‌توانید انتخاب کنید این نوع ارتباط هم از نوع http یا https باشد.

در قسمت بعد شاهد تنظیمات caching هستیم که می‌توانید cache‌های edge‌ها یه همان cdn خود را مدیریت کنید.

و در بخش بعدی تنظیمات page rule را شاهد خواهید بود. همان‌طور که مشاهده می‌کنید خود شامل چند بخشcache level , forwarding URL , Destination Port می‌باشد.

Page Rules یک ویژگی معمولاً در سرویس‌های CDN (شبکه توزیع محتوا) مانند Cloudflare ارائه می‌شود. این ویژگی به شما امکان می‌دهد تا قوانین خاصی را برای مدیریت و بهینه‌سازی ترافیک وب‌سایت خود تعیین کنید. به عبارت دیگر، با استفاده از Page Rules می‌توانید تنظیمات خاصی را برای صفحات و منابع خاص در وب‌سایت خود اعمال کنید.

بریم و بررسی کنیم هر یک از این بخش‌های مختلف مربوط به چه چیزی می‌باشد .

هدف

در مفهوم Page Rules، تارگت یا هدف به مواردی اشاره دارد که می‌خواهید قوانین (Rules) را بر روی آنها اعمال کنید. هر قاعده (Rule) می‌تواند شرایطی را برای اجرا داشته باشد و تارگت یا هدف مشخص کند که این شرایط بر روی چه منابعی اعمال شود.

مثال: فرض کنید که یک وب‌سایت دارید و می‌خواهید یک قاعده برای افزایش سرعت بارگذاری تصاویر اعمال کنید. در این صورت، تارگت یا هدف ممکن است مسیری باشد که تصاویر در آن ذخیره شده‌اند.

مثلاً:

• Path Pattern (الگوی مسیر): /images/*

در اینجا، /images/* یک الگوی مسیر است که به تمام تصاویری اشاره دارد که در مسیر /images/ قرار دارند. حالا شما می‌توانید قوانین خاصی برای این تارگت تعیین کنید. مثلاً ممکن است قوانین Cache Level مختلفی برای تصاویر در این مسیر اعمال شوند.

در کل، تعیین تارگت یا هدف مشخص کردن مسیرها یا الگوهایی است که شما می‌خواهید بر روی آنها قوانین خاصی را اعمال کنید. این می‌تواند به بهینه‌سازی و مدیریت رفتار وب‌سایت شما کمک کند.

ادامه آموزش را در بخش دوم دنبال کنید.